reinterpretują pradawny symbol Drzewa Życia poprzez kulturowe warstwy Azji Centralnej, gdzie spotykają się pamięć, czas i ludzkie doświadczenie. Złote i ziemiste tony przywołują starte, zatarte i na nowo ujawniające się tekstury pozostawione przez czas, czyniąc widocznymi ciche ślady przeszłości na powierzchni obrazu.
Rozgałęzione formy pojawiają się fragmentarycznie, lecz trwale — niczym echo pamięci niesionej przez epoki i kultury. Zgodnie z ogólnym tematem wystawy, praca przekształca się w ciche doświadczenie, które przywołuje relację między korzeniami, pamięcią a wewnętrznym głosem człowieka.