Bu çalışma, bireyin kendini koruma, yeniden şekillendirme ve psikolojik sınırlar oluşturma süreçlerini "kabuk" metaforu üzerinden araştırır.
Seramik formlar, insanın içsel katmanlarını, savunma mekanizmalarını ve zaman içinde değişen benlik algısını temsil eden birer taşıyıcı olarak kurgulanmıştır.
Doğal dokular, yüzey gerilimleri ve organik biçimler aracılığıyla beden, hafıza ve dönüşüm arasındaki ilişki somutlaştırılır.
